Ég er tvöhundruð í dag.
Ég verð gleymdur á morgun
en ég er frægur í dag.
Ég tel aðeins tímaspursmál þar til gerkosmískar verur, t.d. geimverur fara að taka fólk, ófrjálsri hendi og án þess samþykkis, af þessum stöðum.
„Bojobbobbobb skídlíbabbababojojojojo búbabobobobobobojojojoj heyjabobobboskiddlíbobbojojojobboboboj.“
Mylsnudreifari þakkar sendinguna og tekur undir hvert orð.
enginn mun þess njóta
sé því trautt á torrent ýtt
til þess dán að lóda.
Gleymist fljótt mitt fagra starf
fáir um það tala
ef allt mitt pauf og allt mitt garf
engir niðurhala.
Endi ég mitt ævipot
upp sér fáir kippa
ef bækur mínar blöð og krot
bísar ekki rippa.
Ef þú þjóð, vilt minnast mín
og milda dauðahretið.
Troddu mér í skráarskrín
og skelltu mér á netið.
við misvitrum ummælum bæta.
Deila og daðra
dissa hver aðra
og kommenta loks: sæta-sæta.
en gleðifrétt í dag ég les.
Nonni segir: Hér varð „hrun“
— sem honum þótti ekkert spes.
Hvað er hann eiginlega að gefa í skyn?
Ehehe ... abarno flage ebr úmúsla metsala!!!
Felomo tarasa jól tromli spúrr. Tíhíhí.
Hljómsveitin fannst honum óvenju slöpp.
Skimar og gónir sem úlfur á egg
að einhverju kvenslags að taka á löpp.
Að þetta grey skyldi álpast á legg,
agndofa spyr ég mig, rök eru knöpp.
Allt sem hann hefur er húfa og skegg
– við Hörpu loks króknar með fingur við öpp.
og limlestir sköllótta örninn.
En CNN, seg mér hvað hendir
– Jacqueline og vesalings börnin?
– fari það í úldið piss.
Landsliðsdruslan, vertu viss
var að tapa fyrir Sviss.
Ég horfði á afar fróðlegan þátt í norska ríkissjónvarpinu í fyrrakvöld um samanburðarrannsóknir á hripseiglu nælonregnhlífa. Stórkostleg norsk dagskrárgerð á heimsmælikvarða. AFHVERJU ERU EKKI SVONA ÞÆTTIR Á DAGSKRÁ RÚV? Hvurslags mannhatur er það eiginlega sem viðgengst hjá hinum háu herrum í Efstaleitinu? Á sama tíma var sýnd ömurleg áróðursmynd um brosmildi japanskra höfrunga sem skildi ekkert eftir sig nema hungurtilfinningu. Ég fór beinustu leið í 10-11 og keypti mér hrefnukjöt sem ég át hrátt og skolaði niður með G-mjólk.
Vinur minn í fræðunum, sem ég veit að er mikill tilraunamaður í svefnherberginu kom að máli við mig og sagði farir sínar ekki sléttar. Svo virtist sem ungi, kynþokkafulli, sænski norrænufræðingurinn sem hann hefur verið að hitt á laun í handritageymslunni hafði ofboðið honum þegar sá vildi að hann læsi upp úr Konungsbók Eddukvæða, meðan á atlotunum stæði. Já það er vandlifað í þessum heimi.
Sko til, er ekki blessuð sólin farin að skína á Reykjavíkina mína. Allt hún elskar ljúfust stjarna. Gleði barna. Angan Vesturbæjar. En mikið lifandis, skelfing vona ég að helvítis Garðabæinn rigni niður í sumar...