Óskaplega eru hálfbyggđu háhýsin í henni Reykjavík fögur á ađ líta. Líkust ókleifum, holum hraundröngum. Og ekki spillir blessađ dritiđ úr strjálvćngjuđum borgarmávinum fyrir ţar sem ţađ lekur seiđandi niđur svarta hamraveggina.
Mađur fćr nú bara gćsahúđ – og meira til.
Jćja. Búinn ađ fćra bekkeniđ og skrifpúltiđ á Guddu. Svo er bara ađ vona ađ ţeir komist ekki í leynireikningana okkar í Barbaríinu.
Ţú syndum hlađna drottning lífsins lasta
sem lađar til ţín gírug fórnarlömb.
Ţér dreyrsultađri í glenntan kjaft minn kasta
og kýli bleiktum rjóma ţanda vömb.