Nú get ég ekki orða bundist lengur. Ég hef reynt – það veit hamingjan að ég hef reynt. Ég hef gert mitt besta, sem aldrei fyrr. Dregið fram allt mitt umburðarlyndi, þolimæði, velvild og jafnvel skilning. Ég hef haldið aftur af mér, stillt mig, andað djúpt og talið allnokkrum sinnum upp að hundrað.
Allt til að umbera litla kubbslega viðhaldið mitt nýja, auðkennislykilinn.
Ég veit vel að þessi sakleysislegi, grásprengdi hlutur stendur vörð um allt það sem mér er kært. Hann tryggir mér vernd gegn blóðþyrstum bankaníðingum og skúrkum sem vilja kippa stoðum undan okkar góðu menningu, hann vakir yfir allri okkar velferð og lífshamingju. Hann er nauðsyn. Hann er framtíðin.
Samt hata ég hann. Ég hata hann svo innilega, af öllu mínu hjarta. Ég veit ekki fyllilega hvað veldur. Mér verður flökurt við það eitt að sjá hann, hvað þá handfjatla hann. Og tölurnar sem hann birtir hræða mig. Þær eru framandi - óútreiknanlegar.
Hvernig getur eitthvað svo óáreiðanlegt, svo misvísandi verið auðkenni mitt – táknmynd mín? Hann fær mig til að efast. Efast um sjálfsmynd mína. Ég treysti engu lengur. Ég vil hann burt, en ég get ekki losnað við hann. Hann er lykillinn að mér – samgróinn tilvist minni um alla eilífð. Hann er ég.
Og ég hata hann.
Þú húðlita bjargráð, þú innyflum útfyllta sin;
undirlögð margræðum sósum, á laukstráðu beði.
Af algleymisfögnuði langþráðum logar mitt gin
er ljúkast um enda þér titrandi varir, af gleði.
Það þarf að tappa af formenni framsóknar. Kallánginn er bersýnilega ílla haldinn af metanuppþembíngi. Ellegar því sem bændur nefna dellu. Með tilheyrandi stórmennskubrjáli og ránghugmyndum.
Hvernig er það eiginlega, af hverju fá ekki fleiri að vera forstjórar?
Úr því að þessum blessuðu fyrirtækjum er svona mikið í mun að kasta peningum okkar út um nálæga glugga.
Það er gersamlega óþolandi að einhverjir gírugir gróðapungar séu að moka til sín tugmilljónum á ári, fyrir að máta jakkaföt og ónanera yfir haganlega samsettum exelskjölum.
Er ekki hæfilegt að skipta um arðræningja á mánaðarfresti?
Hver pamfíll fær að forstjórast og fínimannast í mánuð og labbar svo út með 5 millur. Nei, verum raunhæf – segjum 10 millur. Hann ætti ekki að geta gert varanlegan skaða á því tímabili.
Forstjórana mætti velja handahófskennt úr þjóðskrá. Byrja t.d. á einstæðum mæðrum.
20 fyrirtæki gætu með þessu fyrirkomulagi bjargað 240 fjölskyldum á hverju ári.
---
Svo mætti hjóla í framkvæmdastjórana. Þeir eru jú töluvert fleiri – og þurfa í mesta lagi viku hver.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siðir | » Heimsljós
Ó drós vors ports! Ó, ports vors drós,
vér pískrum þitt forboðna, forboðna nafn
Á skrifstofum híma og hnýta þér krans
þínir hórkarlar, tímanna safn
Því hjá þér endist nóttin í þúsund ár,
á þúsund kall skitinn, ei meir,
hver einasti kúnni með titrandi tár,
þar tilbiður guð sinn og deyr.
Fyrir þúsund kall!
á bakinu alsæll með titrandi tár,
hann tilbiður guð sinn og deyr.
Klæðskiptingar
Munið skiptimarkaðinn í Kolaportinu.
Greiðendur afnotagjalda RÚV
ekki missa af táknmálsfréttum. Nýjar þulur. Ný tákn.
Ríkisútvarpið – Sjónvarp
Til sölu
lítið notað mannorð. Nokkuð flekkað - þarfnast viðgerðar og hreinsunar.
A.v.á.
Togarasjómenn athugið!
Dönsku blússurnar komnar. Margar stærðir.
Vélasala Einars.