Fannar N�mason Fannsker

� kirkjugar�inum er alltaf r� og spekt. Fri�ur. Innant�mir l�kamar hinna brottkv�ddu liggja �ar og brotna ni�ur � r�legheitunum. Uns �eir loks sameinast holdi jar�ar sem einn l�kami. Undir yfirbor�i jar�ar vir�ist allt me� felldu. H�� flagnar, h�r �ornar, v��var r�rna. En � yfirbor�inu er eitt og anna� ekki eins og �a� � a� vera. �ar leggja syrgjendur s�nar grasmottur � lei�i, reyta arfa, gr��ursetja sumarbl�m og stinga jafnvel ni�ur trj�hr�slum. �eir v�kva, hl�a a� - l�kt og handanfarinn lifni d�l�ti� me� hverju laufbla�i, hverri r�t, hverjum bl�mknappi. �eir gera s�r ekki grein fyrir h�ttunum sem leynast � kirkjugar�inum. Sj� ekki glyrnurnar sem fylgja hverri hreyfingu �eirra. Augun sem glampar dul�ti� � � lj�saskiptunum - stundum rau� sem bl��, stundum sv�rt sem hin ystu myrkur. �etta eru haukfr�n augu gar�kan�nunnar, sem v�lar ekki fyrir s�r a� leggjast � sk�ruherna� og beita vi�urstyggilegum hry�juverkum til a� n� fram sj�kum �tlunum s�num. Hikar ekki vi� a� n��ast � heil�gum kr�nsum hinna syrgjandi. T�tir � sig bl�m og �vexti �eirra sem eiga um s�rt a� binda. Svei! Megi hin bl���yrsta jurtnau�gandi gar�kan�na brenna � helv�ti um aldur alda fyrir �fyrirgefanlega gl�pi s�na gegn mannkyninu �llu!