Skyndilega er óbyggilega rokrassgatið Viðey orðið hvers manns hugljúfi. Skrumslefandi borgarstarfsmenn keppast um að lofa hugmyndir um að flytja hitt og þetta hafurtask út á þetta yfirgefna sker sem enginn ann og enginn vill af vita.
Nýstárlegum gleðigandi Yokar Ono var nýverið fundinn þar staður fjarri mannabyggðum - og nú ræða menn það fjálglega að flytja þangað forseta lýðveldisins ásamt föruneyti. Mun það, að mér skilst, gert til að rýma fyrir nýrri aumingjagóðri sefjunarflugbraut á Arnarnesi, ætlaðri lötu landsbyggaðrhyski sem ratar ekki í Kringluna frá Keflavík.
Einnig er reifað að flytja þangað öll aðfluttu hreysin og kofaskriflin á Árbæjarsafni af því vænlega byggingarlandi sem þau jú teppa - svo þar megi reisa alvöru hús fyrir blessað úthverfakíttið.
Gott og vel. Það er í sjálfu sér ekkert að því að hlaða ónotuðu drasli og puntudúkkum upp í Viðey - skárra væri það nú að nýta ekki plássið.
En hvers vegna að láta þar við sitja? Af hverju ekki að skófla þangað öllu því sem enginn vill og enginn þarf á að halda? Strætó, sinfó, listasöfnin, handritin, biskupinn, þingið - gamla fólkið, öryrkjana.
Út í Viðey með það allt. Við þurfum plássið.
Í hugum Íslendinga þýðir skítur peningar. Dreymi mann skít er það fyrir peningum. Menn eiga peninga eins og skít og skíta þá gjarnan ekki með skraufþurru rassgatinu (afsakið - en svona er íslenskan bara myndrænt tungumál). Stundum heldur fólk líka að maður skíti peningum, einkum börnin manns og náttúrulega ríkið (hér er átt við stjórnvöld - ekki ÁTVR... og þó).
En svo er það blessuð peningalyktin. Lykt sem er svo viðurstyggileg þegar um mjög mikla peninga er að ræða að maður hreinlega kúgast á göngu um miðbæ Reykjavíkur. Svo gífurlegir peningar eru í spilinu þessa dagana í höfuðborginni að börn og lasburða fólk heldur sig innandyra, með alla glugga lokaða til að verjast þessum verðmæta fnyk. Bílstjórar slökkva á miðstöðinni, gangandi vegfarendur hylja vit sín, gretta sig í framan og píra augun til að slá á mesta sviðann. Gubba í næstu ruslafötu eða jafnvel sjálfa Reykjavíkurtjörn. Erlendir ferðamenn velta því fyrir sér hvort Reykvíkingar hafi ekki fyrir því að jarða hina látnu, heldur láti þá rotna í hrúgu á heitum stað - e.t.v. í Laugardalnum.
Þetta er náttúrulega óþolandi. Það er auðvitað fullkomlega galið að yfirvöld leyfi þvílíka mengun í sjálfum miðbæ höfuðborgarinnar. Skítafýlu í heimsmenningarborginni. Peningalykt. Má ég þá heldur biðja um sætan ilm örbirgðar.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siðir | » Heimsljós
