Ţessa áhugaverđu lesningu rakst ég á í vestur-íslenska tímaritinu Vínlandi, sem kom út í Manitoba 1902-1908:
„Pétur ţessi kom frá Texas og ţótti illur viđureignar. Hann var hérumbil jafn fyrirferđar á lengdina og ţverveginn, međ kaflođinn kjaft og augnabrúnir. Hann hafđi ekki góđan mann ađ geyma, og fann upp á öllum skrattanum öđrum til meins. Hann var lygari, ţjófur og eiturnađra í ţríeiningu. Og ţađ ţori eg ađ segja ađ Texas Pési horfđi ekki meira í ađ drepa mann en fá sér ađ drekka – og honum varđ ţó ekki flökurt af sopanum piltinum ţeim. Friđsamir menn töluđu hógvćrlega og létu hann alveg eiga sig; óróaseggjum holađi Pétur einhversstađar niđur úti á sandinum.“
Ţetta gćti vakiđ áhuga ţeirra sem muna eftir hinum velska og rauđklćdda Ofurbangsa, sem var tíđur gestur á skjám landsmanna á 9. áratug síđustu aldar. En hans erkióvinur var einmitt Texas-Pési.
"Veđurstofan ráđleggur fólki ađ vera ekki ađ óţörfu á ferli utandyra á morgun og festa kyrfilega lausa muni sem gćtu fokiđ."
Er nú ţannig komiđ fyrir okkur?
Er okkur ekki lengur treystandi til ađ taka móti dulitlum norđvestan andvara?
Svei mér ţá, ég bara neita ađ trúa ţví ađ viđ séum orđnir slíkir ofdekrađir, ofverndađir aumingjar ađ viđ ţurfum opinber tilmćli í hvert sinn sem hvessir á ţessu skeri.
Persónulega ćtla ég út í góđa veđriđ - blotna, frjósa og öskra mér til hita. Alla sanna Íslendinga hvet ég til slíks hins sama - ađrir geta flutt sig og sitt hafurtask til Danmerkur.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siđir | » Heimsljós
