Þessa áhugaverðu lesningu rakst ég á í vestur-íslenska tímaritinu Vínlandi, sem kom út í Manitoba 1902-1908:
„Pétur þessi kom frá Texas og þótti illur viðureignar. Hann var hérumbil jafn fyrirferðar á lengdina og þverveginn, með kafloðinn kjaft og augnabrúnir. Hann hafði ekki góðan mann að geyma, og fann upp á öllum skrattanum öðrum til meins. Hann var lygari, þjófur og eiturnaðra í þríeiningu. Og það þori eg að segja að Texas Pési horfði ekki meira í að drepa mann en fá sér að drekka – og honum varð þó ekki flökurt af sopanum piltinum þeim. Friðsamir menn töluðu hógværlega og létu hann alveg eiga sig; óróaseggjum holaði Pétur einhversstaðar niður úti á sandinum.“
Þetta gæti vakið áhuga þeirra sem muna eftir hinum velska og rauðklædda Ofurbangsa, sem var tíður gestur á skjám landsmanna á 9. áratug síðustu aldar. En hans erkióvinur var einmitt Texas-Pési.
Hvað í þrívíðum þurrundnum þorskhausum á það að fyrirstilla að nefna nýjustu samgönguholu landsins Bolungarvíkurgöng?
Er ekki nóg hlaðið undir innlyksa útnárarassa bévítans víkaranna að tappatoga heilt fjall fyrir þá? Svo þeir geti valsað óhindrað á forugum ballskóm og uppþembdum heilsársdekkjum inn í óspilltan og ægifagran Hnífsdalinn allan ársins hring.
Þarf líka að kenna verksummerkin við þessa dauðhreinsuðu víkurómynd þeirra?
Einhverjum sætabrauðsnúðum hafa þeir troðið í gin samgönguráðherra til að fá þessa svívirðu samþykkta.
Svei attan.
Hnífsdalsgöng eru þetta og Hnífsdalsgöng skulu þau heita.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siðir | » Heimsljós
