Ég hef íhugað, ígrundað, velt fyrir mér og krufið til mergjar – þessa fádæma fáheyrðu ákvörðun Hr. Ólafs Ragnars að skammta sér fjögur ár enn í embætti forseta lýðveldisins.
Og alltaf kemst ég að sömu niðurstöðu. Þeirri einu sem einhverju vatni heldur og meikar einhvern agnarminnsta sens. Og hún er þessi:
Ólafur Ragnar hefur komist á snoðir um falinn fjársjóð á Bessastöðum, hugsanlega smaragðssjóð Sveins Björnssonar, fiðrildasafn Ásgeirs, eða jafnvel múmíugrafhýsi Kristjáns Eldjárns. Eða álíka.
Þessa fjársjóðs leitar hann logandi ljósi allar nætur, með forsetarekuna að vopni – og getur ekki hugsað sér að yfirgefa sundurgrafinn bústaðinn fyrr en hann hefur fundið gersemarnar og öðlast þar með hugarró.
Þetta hlýtur að vera skýringin. Því ekkert annað hefur maðurinn að gera þarna áfram.
Hvaða flatlýstu fimbulfáráðlingar reka þessa svokölluðu „fréttastofu“ RÚV?
Í fréttatíma kvöldsins stamaði ein hikstandi þykksminkaða þulargufan því út úr sér að einhverjir suðurlandsundirlenskir lúðraþeytarar ætluðu að þjösnast á lagi Páls nokkurs Óskars, Gordjössi.
Það var þá helst!
Nú ætti þessi óábyrga, óupplýsta fréttakytra að skammast til að leiðrétta án tafar þessa vísvitandi rangfærslu, innblásna fáfræði, illu innræti og afdalamennsku – og biðja höfund lags og texta náðarsamlegast velvirðingar á helberum blábjánaganginum.
Bjartmar á betra skilið.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siðir | » Heimsljós
