Nú eru löggumenn snaróðir yfir lélegu kaupi og bágum kjörum. Þar áður voru það bandsturlaðir leikskólakennarar. Það þykir mér miður. Þetta eru jú þær tvær stéttir manna, auk öskukarla- og kerlinga, sem ég vil að líði sem best í sínu starfi – til að geta sinnt því (og mér) af þeirri alúð sem þörf krefur hverju sinni.
Verri þykir mér þó þögnin hjá öðrum og óþarfari stéttum. Af hverju eru lögfræðingalufsurnar ekki brjálaðar yfir sínum kjörum? Eða bankasnúðarnir? Nú eða allar millistjórnendadulurnar? Og forstýringahimpigimpin?
Mikið liði mér betur ef það yfirlaunaða hyski neyddist til að rotta sig blánefjað saman á götuhornum til að heimta betri kjör. Öskuþreifandi saltvondir bankabéusar og dindilóðar dragtklæddar skilanefndaskvísur. Það væri indælt. Þá liði mér eins og eitthvað réttlæti væri hugsanlega til í henni veröld.
En neibbs, það viðist ekki þörf á því. Því er nú miður og verr.
Sem bendir til að viðkomandi þjóðsugur séu bara nokkuð sáttar við sinn hlut. Sem er eiginlega bara ansi hreint fimbulflennifokking skítt.
Þá er heimsbyggðinni ógnað enn eina ferðina, að þessu sinni hvorki af kjarnorkuvetri, loftsteinahríð né ósonhvarfi - heldur nokkru enn skelfilegra - nefnilega flensu.
Ójá. Það er sannarlega herfilegt tilhugsunar að jarðvist okkar ófleygu hárleysingjanna skuli eftir allt púlið, alla okkar sigra, endanlega stefnt í voða af ógnvænlega illvígri ... flensu.
Úff. Hvað varð eiginlega um flottu sjúkdómanöfnin? Svarta dauða, ebólu, eyðni, kóleru, malaríu? Almennilegar plágur og drepsóttir með flott og krassandi nöfn. Alvöru pestir sem maður þarf ekki að skammast sín fyrir að smitast af.
Kommon. Jafnvel rauðir hundar og gubbupest hljóma illvígari en ... flensa.
Og svo kallast þetta fugla-flensa í þokkabót. Algerlega glatað. Það geta ekki verið sturlaðir úlfar, blóðþyrstir vampírar eða vænisjúk skordýr sem bera þetta með sér. Neinei. Hænsn og farfuglar takk fyrir.
Maður getur rétt ímyndað sér skelfinguna sem mun grípa um sig þegar fyrsta lóan rennur í hlað næsta vor. Kjallarar fyllast af dauðskelfdu fólki klyfjuðu dósamat sem skiptist á hryllingssögum af sýktum álftum og illviljuðum spóum sem laumast inn í hýbyli fólks að næturlagi og drita í seríósið.
—
Já það er víst eins gott að fara að birgja sig upp af lýsi og köttum, skríða ofan í kartöflugeymslu og hafa hægt um sig næsta áratuginn eða svo. Standa af sér hörmungarnar. Ég get hreinlega ekki afborið þá tilhugsun að falla í fuglaflensunni miklu.
Það er einfaldlega of niðurlægjandi.
» Sálmar | » Gagnrýni | » Sögur | » Leikrit | » Siðir | » Heimsljós
