Í hugum Íslendinga þýðir skítur peningar. Dreymi mann skít er það fyrir peningum. Menn eiga peninga eins og skít og skíta þá gjarnan ekki með skraufþurru rassgatinu (afsakið - en svona er íslenskan bara myndrænt tungumál). Stundum heldur fólk líka að maður skíti peningum, einkum börnin manns og náttúrulega ríkið (hér er átt við stjórnvöld - ekki ÁTVR... og þó).

En svo er það blessuð peningalyktin. Lykt sem er svo viðurstyggileg þegar um mjög mikla peninga er að ræða að maður hreinlega kúgast á göngu um miðbæ Reykjavíkur. Svo gífurlegir peningar eru í spilinu þessa dagana í höfuðborginni að börn og lasburða fólk heldur sig innandyra, með alla glugga lokaða til að verjast þessum verðmæta fnyk. Bílstjórar slökkva á miðstöðinni, gangandi vegfarendur hylja vit sín, gretta sig í framan og píra augun til að slá á mesta sviðann. Gubba í næstu ruslafötu eða jafnvel sjálfa Reykjavíkurtjörn. Erlendir ferðamenn velta því fyrir sér hvort Reykvíkingar hafi ekki fyrir því að jarða hina látnu, heldur láti þá rotna í hrúgu á heitum stað - e.t.v. í Laugardalnum.

Þetta er náttúrulega óþolandi. Það er auðvitað fullkomlega galið að yfirvöld leyfi þvílíka mengun í sjálfum miðbæ höfuðborgarinnar. Skítafýlu í heimsmenningarborginni. Peningalykt. Má ég þá heldur biðja um sætan ilm örbirgðar.