Mér finnst gott ađ maula ís,
mikiđ fínt og gaman.
Mamma er sko í mussu úr flís,
mikiđ er ţađ gaman.
Er annars ađ pćla í ţví hvort ţetta „sko“ eigi kannski ekkert heima ţarna. Ţađ er náttúrulega danska.
Seljabrytableikjuliđ
bođiđ mun mér vart í.
En hangiđ get ég heima viđ
og halt míns eigins partí.
Sjaldnast hef ég aura átt
í eignasafni mínu.
Aldrei gargađ himinhátt
um heimsins kvöl og pínu.
Lifađ hef í hljóđri sátt
á helst til ţröngri dýnu.
Hlustađ á hvern hjartans slátt
sem hlćr í brjósti ţínu.
Ég held ađ ţađ sé fátt fegurra á köldum, dimmum nóvembermorgni í henni Reykjavík en hressandi aftanákeyrsla viđ Miklubraut.