Mikið óskaplega voru eldhúsdagsumræðurnar um daginn skemmtilegar. Frábært sjónvarpsefni. Yndislegt alveg hreint. Og mikið var gaman að sjá hvað þingmenn Reykjavíkur báru af landsbyggðarlýðnum.
Sem marglyttur í pytti fúlum fljóta
feysknir, aldnir búkar hlaðnir mör.
Af visnum limum flögur húðar hrjóta
heitum þveita straum á sinni för.
Lötra milli bakka, brautir þvera
bleikt af klóri, líkþyrnd hrukkudýr.
Verst er augum þó að þurfa bera
þau í sturtu, flekkótt, blaut og rýr.
Á nú ein skitin stytta af mér ræflinum að heita karllæg og einstaklingsupphefjandi? Og stirð?
En ekki hvað? Þetta er fokkings stytta.
Þessir roðamaurar í borgarstjórn geta nú bara troðið þessum „anda nýrrar og frjórrar hugsunar um list“ uppi í opinbera rýmið á sjálfum sér.