geimverur, ađ sönnu.
Ein í eigin heimi
međ allt á vorri könnu.
og illfćrt ađ koma sér héđan.
Leggđu ţá sköfu ađ skeggjuđum pung
uns sköllóttur ertu ađ neđan.
Opnast ţá heimsins hýrasta braut
– hólpinn ţú gengur í burtu.
En ólukkans lággresiđ, lođiđ í graut
liggur í hversdagsins sturtu.
jólakúla sem snjóar
ţegar hún er hrist.
kertaljós og hórerí.
Ţađ vćri ráđ ađ veita hér
viđvarandi kvennafrí.
Ertu dauđur, elsku vin?
Ć, hvađ ţađ var gott.
Lokast ţá ţitt ljóta gin
og lćvíst hverfur glott.
Oní holu hnígur brátt
hrć ţitt, önd og sál.
Ég mun lyfta horni hátt
og hrópa glađur: Skál!
á ćvi minni
- ég efalítiđ ekkert kynni.
Og ef mér hefđi enginn kennt
međ ást og striti
- ósköp fátt ég vissaf viti.
Ef mér vćri ekkert kćrt
og efst í huga
- til lítils mćtti líf mitt duga.
Og ef mér hefđi enginn bent
á opna stíga
- ég sćll í skó minn myndi míga.
af nýfasískum fautum.
En sjömenningar sigla frá
sínum skuldunautum.
(Jesú vegna) snćđa.
Ekki vill hann einn međ penis
efnahagsmál rćđa.
pína er hin mesta
ađ ţjóđin ćtli endilega
ađ eltast viđ ţađ besta.
og duflar upp úr skónum
ţú endar ein á báti
međ ógleđi, á sjónum.
eini sanni vinur.
Sáluhjálp og huggun hans
hvađ svo sem á dynur.
Í ţví liggur fólgin fró
friđarathvarf, hugarró
og svo mćtti lengi, lengi telja.
Leiđist mér ţví upp ađ ţurfađ selja.
Sakna munu flestar ţjóđir hans.
Međ honum fljóđin fjölmenntu í sturtu
forđum – ţá hann steig sinn sóđadans.
Las ţađ einhvers stađar ađ ţađ ţyrfti ađ tćma ca. 400 stykki af litlu súkkulađiflöskunum í nóakonfektkössunum til ađ finna almennilega á sér.
Ţađ stemmir.
Hvílík heimska er ţađ ađ eltast viđ úrelt farartćki sem ganga fyrir bensíni, olíu og rafurmagni. Slík ólíkindatól áttu sitt blómaskeiđ fyrir meir en öld síđan. Hve nćr mun fólk átta sig á ţví ađ farskjóti framtíđar er hinn dreymandi hugur, sem rétt beislađur getur flutt okkur um óravíddir alheimsins, án fyrirhafnar og kostnađar.
Ég hlýt ađ minna stjórnvöld einn ganginn enn á ađ einu réttu ađgerđir nú á erfiđum tímum er ađ reisa um allt land opinberar stjörnusambandsstöđvar, opnar allri alţýđu manna – og stórauka ađ sama skapi frćđslu um nýal og ţćr lífsstjörnur sem standa okkur nćst í tíma og rúmi.
Hvađa lýđskrymjandi frođusnakki datt í hug ađ kalla ţessa dragúldnu dökkdimmu dagleysu sunnudag? Hvílík og önnur eins andskotahelvísk óskhyggja. Nćr vćri ađ nefna ţessa viđvarandi ljósleysu blökkudag. Ţessum undirliggjandi ömurđarlygum ţjóđfélagsins verđur ađ linna.