ber fyrir sig nísku.
Fornfræg kaupmannskempan þá
komin er úr tísku.
en gleðifrétt í dag ég les.
Nonni segir: Hér varð „hrun“
— sem honum þótti ekkert spes.
um langa, stranga gróðaöld.
Heldur kýs ég fljóðafjöld
og flennisturlað sóðakvöld.
útvarpið galar.
Erikur!, Erikur!
eru nú falar.
Erikur!, Erikur!
á ég að hlaupa?
Er ykkur, er ykkur
einhver að kaupa?
kvennaskólameyjar.
Bólgin augu aftur leggja
emmerringapeyjar.
er harðbannað.
En kalli ég hana kellingartussu
kemst ég upp með það.
boðið mun mér vart í.
En hangið get ég heima við
og halt míns eigins partí.
Þurfi hún hljóðnemað kjassa
mætti hún minna
mala við kynna
um annarra ættingja rassa.
Aldrei venst því ríkra slekt.
Flíka skaltu fráleitt slíku
– forljótt, sænskt og tíkarlegt.
munnvatn saltar, léttir raunum,
vinda leysir, leggst að hlaunum,
loftin fyllir úldnum daunum.
flötum á skjám.
Sáttur væri, ef ég ætti
örlítið klám.
bylt úr hnakki, illa fallinn.
Fyrir hakk þitt, þúsund þakkir
þín mun saknað, heillakallinn.
maðurinn – sem þóttist látinn.
Bloggar foggill þjóðin þá:
það er komið Dabb í bátinn.
Ósköp er blessaður Vesturbærinn fallegur í sólskininu. Ég fékk mér labbitúr út með Ægisíðunni í dag og brast satt að segja oftar en einu sinni og oftar en tvisvar í grát yfir allri fegurðinni. Fékk svo klígju þegar ég sá Seltjarnarnesið og flýtti mér heim...
Í nótt komst ég í sérdeilis gott samband við huggulega konu á annarri lífsstjörnu. Svo gott raunar að við ætlum að vera í sambandi aftur, ef ekki strax í kvöld, þá í einhverju næstu framhaldslífa.
En sambandið var sumsé frámunalega gott. Ég hlýt að þakka það nýju kóbalthúðuðu spædermannáttfötunum mínum.
Þá er ég loksins búinn af fullþróa taggið mitt. Það er sumsé orðið 'Kjarri' þar sem káið myndar rjúpu og hinir stafirnir einskyns hraunbreiðu. Sjúklega töff.
Það tók ekki nema 3.412 tilraunir á jafn marga veggi, bekki, tengikassa, ljósastaura og ketti að ná því réttu.