Í blóđsprengdum nösum mér hangir nú hor
horfinn er veturinn trausti.
Megir ţú andskotans volađa vor
verđa sem snarast ađ hausti.
Ći, alltaf skal ţessi dagur minna mig á ađ ég hefđi betur gerst slátrari, eins og hún móđir mín blessunin vildi.