Ţegar ég var úngur, eđa ókei, ekki úngur - en ýngri, ţá heyrđi ég lag sem ég fékk samstundis á heilann. Ţetta lag var í senn mélódyskt, hrynhreint og grípandi. Töfrum líkast!

Ég heyrđi ţetta lag í útvarpinu í gćr og fékk ţađ á heilann um leiđ. Og núna hljómar stöđugt í höfđinu á mér:
Prinspóló - ţađernúmeirigćjinn ţessi Prinspóló;
hámar allan dćinnísig Prinspóló,
hvernig ţolir mćinnalltaf Prinspóló?
Mér er um og ó!

Á nú enn og aftur ađ fara ađ sleikja sig upp um bakraufina á ţessari bannsettu Evru? Vilja ţessir háu herrar ekki bara taka upp danska fánann aftur? Og nýta sér stöđugleika og hagkvćmni ţýska ţingsins í stađ ţess íslenska? Franski ţjóđsöngurinn er líka ćđi, af hverju getum viđ ekki notađ hann? Og er ekki upplagt ađ nćla sér í litla, netta, ítalska fjallkonu, frekar en ţessar ţunglamalegu jussur sem viđ sitjum uppi međ?

Öngva á ég sokka

(ennţá síđur skó)

- en meir en nóg af naflaló!

Fokk hvađ mosi er gegt töff.

Ótrúlegt ađ menn skuli enn fyllast hugarćsingi ţegar minnst er á apakenningu Darwins, en hún á rćtur allt aftur til daga Anaxímanders, hins gríska. Og enn ótrúlegra raunar ađ menn skuli ekki veita meiri eftirtekt kenningu Pýţagorasar í Filosofúmenu um ađ sálir dýranna komi frá stjörnunum. En menn hverfa tćpast svo glatt frá heilstefnunni.

Vinur minn í frćđunum, stór og stćđilegur, afar fróđur og međ mikinn og einlćgan áhuga á hvers kyns afkimum mannlegrar hegđunar kom til mín mađ grátstafinn í kverkunum og sagđist ekki geta ţetta lengur. „Geta hvađ?“ spurđi ég sakleysislega ţó ég vissi fullvel ađ hann vćri ađ vísa til eldheitra ástaratlota sinna og feitlagna nćrsýna bókavarđarins međ uppsnúna efrivararskeggiđ í ónefndri matvöruverslun hér í bć...

Jćja. Ég var í alla nótt ađ vinna í nýja 30 erinda kvćđinu mínu um fossana. Ţađ er fariđ ađ taka á sig mynd og er bara býsna gott kvćđi, ţó ég segi sjálfur frá.
Ţađ lítur ţá orđiđ svona út (en ég ítreka ađ ţetta er enn í vinnslu):

FOSSAR

Falla ógnar fossar eins og ...

Svo eitthvađ sem ég á eftir ađ ákveđa.

Note-to-self: Terpentína, spjald af getnađarvarnarpillum og kassi af ofgerjuđu krćkiberjavíni = slćm hugmynd á mánudagskvöldi.

Ég má til međ ađ minna lesendur míona á hina frábćru bók L.I. Reichenau; Neuland, Umrisse eines Weltildes. Ekki er nóg međ ađ höfundur tali um lífiđ sem hleđslu, líkt og ég - heldur rćđir hann mikiđ um grundvallarhugtök, sem ég hef nefnt lífaflsvćđi og lífstarfsíleiđslu - og svo auđvitađ sjálfsagt framhaldslíf á öđrum jarđstjörnum. Geggjuđ bók sem mađur leggur ekki frá sér.

Vinur minn í frćđunum, sem ég veit ađ er mikill tilraunamađur í svefnherberginu kom ađ máli viđ mig og sagđi farir sínar ekki sléttar. Svo virtist sem ungi, kynţokkafulli, sćnski norrćnufrćđingurinn sem hann hefur veriđ ađ hitt á laun í handritageymslunni hafđi ofbođiđ honum ţegar sá vildi ađ hann lćsi upp úr Konungsbók Eddukvćđa, međan á atlotunum stćđi. Já ţađ er vandlifađ í ţessum heimi.

Namminamminammnamm! Nýkreistur abilsínusafi. Ţađ toppa öngvir ađrir safar nýkreistan abilsínusafa. Öngvir segi ég!
Nema kanski paufburkusafi.

Ţađ er nú meiri helvítis andskotand djöfulsins hitinn alltaf á ţessu skeri. Ţađ er ekki nema vona ađ ţađ sé allt pakkfullt af grábölvuđum geitungunum í hverju helvítis horni. Hvernig vćri nú ađ fá eitt almennilegt andskotans frostasumar hérna? Mađur er skrattakorniđ ađ stikna hér lifandi...

Jćja, ţá eru 200 ár síđan mađur hrökk inn í ţennan volađa heim. Gaman ađ ţví :). Spurning í splćs á línuna á Nćsta bar í kvöld. Hver veit, kannski fćr mađur ađ ríđa út á ţetta.