Sovét-Ísland,
óskalandið
ertu loksins hér?
Varð nóttin loksins nógu löng,
þögnin nógu þung,
þorstinn nógu sár,
hungrið nógu hræðilegt,
hatrið nógu grimmt?
Loksins.
Jæja. Búinn að færa bekkenið og skrifpúltið á Guddu. Svo er bara að vona að þeir komist ekki í leynireikningana okkar í Barbaríinu.
Þegar ég var úngur, eða ókei, ekki úngur - en ýngri, þá heyrði ég lag sem ég fékk samstundis á heilann. Þetta lag var í senn mélódyskt, hrynhreint og grípandi. Töfrum líkast!
Ég heyrði þetta lag í útvarpinu í gær og fékk það á heilann um leið. Og núna hljómar stöðugt í höfðinu á mér:
Prinspóló - þaðernúmeirigæjinn þessi Prinspóló;
hámar allan dæinnísig Prinspóló,
hvernig þolir mæinnalltaf Prinspóló?
Mér er um og ó!